اخبار

چند نکته در باب عرس بیدل

  • 11/14/2016 9:08:00 AM
  • Return

در ميان شاعران پارسي گو ، نام سه شاعر بيشتر با واژه ي عرس گره خورده است. يك، سخنور نامدار خراسان و شبه قاره امير خسرو بلخي دهلوي ، ديگري مولانا... و سومين شاعر و متفكر بي بديل فارسي سرا ابوالمعاني ميرزا عبدالقادر بيدل.

محفل بزرگداشت این بزرگان را از آن جهت عُرس می گویند که عارف به اصل خویش می پیوندد. اين رجعت به اصل ألهي و آسماني ، نه تنها موجب غم و اندوه نيست و  رنگ و آهنگ سوك ندارد.، كه به شكرانه ي درپوشيدن تشريف وصال محبوب ازل و ابد، بهانه ي سُوَر و سپاس داشت مي تواند باشد. عرس در شبه قاره هند، محفلی است که برای تجلیل بزرگان عرفان برگزار می شود.

عبدالعزیز مهجور گفته است، اولین بار عرس بیدل یك سال پس از وفات حضرت بیدل (1133 هجری) به همت محمد سعید (خواهرزاده حضرت ابوالمعانی) در مرقد شریفش در دهلی كهنه برگزار شد. پس از آن تا مدت سی سال این رسم در آن جا ادامه داشت. 

در كابل اولین بار شایق افندی با دایر نمودن عرس بیدل این مهم را احیا نمود و حلقه ای را شكل داد كه صدیق حیا، قاری عبدالله، مرحوم بیتاب، شایق جمال، مولانا خسته ـ مجموعاً 12 نفرـ عضو آن بودند. بعد از آن محمد عبدالحمید اسیر معروف به قندی آغا در سال 1325 محافل بیدلخوانی را در كابل آغاز نمود.

کسی معنی بحر فهمیده باشد

که چون موج بر خویشتن پیچیده باشد

کسی را رسد ناز مستی که چون خط

به گرد لب یار گردیده باشد

Share